Σχολικοί νταήδες

Αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς, είχαμε έναν Αριστείδη.

Φόρος τιμής

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

Το πέτυχα στο σωλήνα...

Hunger

Και μια και πιάσαμε το εν λόγω θέμα, να το εξαντλήσουμε (σιγά μην εξαντλείται). Ένα έργο από το Αγγλικό (ψευδο)γκέι ντουέτο καλλιτεχνών, Gilbert & George, με τίτλο "Hunger", που θυμήθηκα με όλα αυτά. Η πείνα α λα γιν - γιανγκ, λέω εγώ.

Ο φόβος

ΓΙΟΝΤΑ: Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός όταν αισθάνεσαι το μέλλον, Άνακεν. Ο φόβος της απώλειας οδηγεί στη μαύρη πλευρά.

ANAKΕN: Δεν θ' αφήσω τα οράματά μου να γίνουν πραγματικότητα, Δάσκαλε Γιόντα.

ΓΙΟΝΤΑ: Να χαίρεσαι γι' αυτούς που πέρασαν στην άλλη πλευρά. Μην τους θρηνείς, μην τους αποζητάς. Οι προσκολλήσεις οδηγούν στη ζήλεια, τη σκιά της απληστίας, δηλαδή.

ANAKΕN: Τι πρέπει να κάνω, Δάσκαλε;

ΓΙΟΝΤΑ: Μάθε να απεξαρτάσαι απ' όσα φοβάσαι να χάσεις.

H πίπα

Μία σκηνή που μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση όταν την είχα δει, ήταν η πίπα του Καλιγούλα. Όχι τόσο επειδή μας δείχνει ένα ασύλληπτο ρωμαϊκό όργιο πλαισιωμένο από σαιξπηρικούς ηθοποιούς (Η "Βασίλισσα" Helen Mirren, Sir John Gielgud, Peter O' Toole), ούτε για τη φύση του οργίου (αυτοκρατορικό μπορντέλο με τις συζύγους των συγκλητικών). Όχι. Είναι η σκηνοθεσία. Πώς την κρίσιμη στιγμή, σου πετάει μια όψιμη ρομαντική μουσική που είναι θριαμβευτική και νικηφόρα, αλλά ταυτόχρονα σηματοδοτεί την αρχή του τέλους. Άνετα, θα μπορούσε να την είχε γράψει ο Mahler ή ο Strauss, ένα μελαγχολικό και ανέκκλητο fin de siècle πάνω σε μια εκσπερμάτιση. Είναι σαν να συνοψίζει και να περικλείει όλο το νόημα της ταινίας μέσα σε ένα λεπτό και να μεταμορφώνει κάτι χυδαίο σε κάτι όμορφο.

Dead to the world

Θέλω να κάνω μια ανακαίνιση, μετά από μια περίοδο απουσίας και αποχής ίσως λόγω φρίκης με την gay life, επιστρέφω... Δριμύτερος; Γνωρίζω κόσμο, χαίρομαι... Πού πάω. Γιατί το έφτιαξα αυτό το μπλογκ, γιατί μιλάω με κόσμο στο MSN, τι περιμένω, τι ελπίζω... Μετά από καιρό απομόνωσης, βγαίνω ξανά στον κόσμο...; Τι ωφελεί; Ώρες ώρες τους αγαπάω όλους, θέλω να είμαι ερωτευμένος με τους πάντες και ταυτόχρονα κάτι μέσα μου φρικάρει και λέει τι κάνεις; Κι άλλες γνωριμίες, κι άλλες κουβέντες, τα ίδια ξανά από την αρχή, μηχανικές χειρονομίες ad nauseam έχουν ξαναγίνει... τι είναι όλο αυτό;

Μια ερωτική πρόβα στο θάνατο;

"Mark, άνοιξε το στόμα σου... άνοιξέ το... η πρώτη μπουκιά του έκαψε το λαιμό. Η φωνή του Gunther χάθηκε. Με τη δεύτερη μπουκιά βρέθηκε αλλού, κύματα αγάπης τον κατακλύσανε, έκλεισε τα μάτια.

Το στόμα σου Mark, Δώσε μου το στόμα σου...Η φωνή της Libbie. Το πρόσωπο της Libbie πάνω απ' το δικό του. Τα γυμνά τους σώματα πάνω στο κρεββάτι λουσμένα στον ήλιο ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη.

Το στόμα μου σου Mark, γρήγορα, το στόμα σου.

Βλέπει το στόμα του ν' ανοίγει, να δέχεται τα χείλη της Libbie, να καταπίνει το καυτό της σάλιο, τα σωθικά του να γεμίζουν με αγάπη, το σώμα του ολόκληρο ν' αποθηκεύει αγάπη και να ζητάει κι άλλο, κι άλλο."*

Άρχισα ξανά το κάπνισμα. Συγχαρητήρια... Όλη αυτή την εβδομάδα κορόιδευα τον εαυτό μου ότι θα είναι μόνο ένα τσιγάρο.

κι άλλο
κι άλλο

Ήρθες αργά για να μου φέρεις τη χαρά....;

Ελπίδα, υπάρχει; Ή μήπως βρισκόμαστε στην κόλαση.

Μέσα σ' αυτή την κόλαση, μπορείς να την ακτινοβολήσεις τόσο πολύ ώστε να γίνει υποφερτή, έτσι όπως είναι η ζωή σου τώρα, γλυκιά μου, αιώνια αγάπη; Μπορείς; Μπορείς αυτό το κρασί που είναι καλό στο στόμα, αλλά πικρό σαν άψινθος στα σωθικά να το ακτινοβολήσεις και να το κάνεις αιώνια γλύκα;

Ανοίγω ένα βιβλίο με ζωγραφιές του Turner. Στην πρώτη σελίδα μια αφιέρωση: Δουβλίνο Φεβρουάριος του 1995. Μια φίλη. Μια παρουσία, διάττοντας αστέρας, πέρασε για μια στιγμή, μετά χάθηκε... Η αφιέρωσή της όμως, έμεινε.

Θυμάμαι μια άλλη φίλη, ένα ντοκιμαντέρ για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, βόμβες να σκάνε αριστερά και δεξιά, στρατιώτες να πέφτουνε σαν τα μυρμήγκια, κάποιοι να σηκώνονται και να συνεχίζουν, κάποιοι να μένουν πεσμένοι, μέσα σ' αυτό το τεράστιο μωσαϊκό των εκατοντάδων μυριάδων, ένας στρατιώτης, ένας μόνο ένας μας τραβάει την προσοχή. Τι απέγινε; Σώθηκε; Δεν μάθαμε ποτέ. Η κάμερα -ανελέητη- έφυγε μπροστά.

Τόσοι και τόσοι άνθρωποι, τ' αψίνθια σας θα τα πνίξω σε αιώνιο φως. Τίποτα δεν θ' αφήσω όρθιο. Ανυψώνομαι πάνω από τη γη και ανοίγω την καρδιά μου, η ζωή μου περνάει μπροστά από τα μάτια μου, χύνω αγάπη, κι άλλη, κι άλλη.

Υπάρχει ελπίδα.


* από τον Υπνοβάτη της Μαργαρίτας Καραπάνου

Μουσική. Δεν ξέρω τι κλιπάκι να βάλω. Θα βάλω και τα τρία που θέλω... Mahler, Δρογώσης και Λάγιος.